لیزردرمانی کم توان



طب فيزيکي يکي از قديمي ترين روشهاي درمان در پزشکي است . از نظر تاريخي عواملي مثل هوا ، خورشيد و آب در همه جا استفاده مي شده است و بتدريج با افزايش آگاهي نسبت به محيط و دنيا اين مقوله پيشرفت نمود. علاوه بر طبيعت بتدريج از منابع مصنوعي مثل ميدانهاي الکتريکي و الکترومغناطيسي ، تشعشعات نوري ، عوامل مکانيکي و حرارت نيز استفاده شد . در دهه 60 نور تشديد يافته توسط نشر برانگيخته توليد شد و در نتيجه ليزر اختراع و اين اختراع بلافاصله در پزشکي بکار گرفته شد. در سال 1974 وزارت بهداشت روسيه اولين مجوز استفاده از وسيله ليزردرماني را صادر نمود و ليزردرماني کم توان يا LLLT يکي از آخرين پيشرفت هاي نوردرماني ( فتوتراپي ) است. در بيست سال اخير ليزردرماني در پزشکي بخوبي شناخته و وارد شده است وجاي مطمئن وپايداري را در بين اجزاي طب فيزيکي براي خود باز نموده است. کاربرد ليزر چنان وسيع است که بعضي اوقات صحبت از جدا سازي محدوده اين روش پزشکي بصورت مستقل و بصورت يک تخصص مطرح مي شود. اگر چه تا اواسط دهه 80 ليزر هليوم – نئون (He – Ne ) نور قرمز (632.8 nm ) بصورت گسترده مطالعه و در کارهاي باليني از آن استفاده شد، در طي 15 سال اخير ديودهاي ليزر قرمز ( 630 – 670 nm ) و مادون قرمز ( 830 – 1300 nm ) بصورت گسترده اي بکار رفت که با اندازه کوچک و نگهداري آسان و قدرت کاري طولاني و اقتصادي بودن و کارآيي باليني بسيار بالا، جاي خود را در عالم پزشکي باز نمود . ليزرهاي با نور آبي و فوق بنفش نيز بتدريج کاربرد هاي خاص خود را بخصوص در درمان عفونتها پيدا کردند.تاباندن ليزر کم توان به خون ( LBI ) يکي از روش هاي مهم ليزردرماني کم توان مي باشد. LBI در درمان چندين بيماري کاربرد دارد . LBI داراي چندين اثر مثبت از قبيل اثرات ضد التهابي ، فعال سازي سيستم ايمني ، نقش محافظتي در رگها ، بهبود ميکرو سيرکولاسيون خون و فرآيند تروفيک بافتي ، و فعال سازي ترميم و تکثير مي باشد. پس از تاباندن اشعه ليزر مادون قرمز ( IR ) LBI بهتر شدن وضعيت ديواره رگ ، کاهش اندازه پلاکهاي آترواسکلروتيک و بهبود ميکروسيرکولاسيون خوني دربيماران داراي آترواسکلروز مشاهده شده است. بعضي از محققان مسئله کليدي و مهم بهترين روش ليزردرماني ( انرژي ودوز ) را مورد توجه قرارداده اند. در همين دوران بعضي ديگر از دانشمندان روسي ( کارو ، دريل ، کلبانوف ) به عنوان مهمترين عامل ، طول موج نور و ساختمان مولکولي دريافت کننده نور( photo acceptor ) را مورد توجه قرار داده اند. آنها چنين بحث نموده اند که نور ليزر و نورهاي غير همدوس در بعضي طول موجها و تراکم انرژي خاص Power density ) ) داراي آ ثار بيولوژيکي و پزشکي يکسان هستند . ثابت شده است که نور با طيف هاي مختلف تقريباً داراي همان اثرات بر ارگانيسم نيز مي باشد . به عنوان مثال ، در سال 1988 خانم ساموجلوا ( Samojlova ) نتايج تغييرات ايجاد شده بر روي خون توسط ليزر وريدي هليوم نئون و فوق بنفش را با هم مقايسه نمود . وي چنين گزارش نمود که تغييرات سلولهاي خوني پس از اشعه فوق بنفش خيلي نزديک به تغييرات ايجاد شده توسط ليزر هليوم نئون قرمز مي باشد ولي کاملاً شبيه به هم نيستند. بعضي از محققان ديگر معتقدند که که ليزر هليوم نئون قرمز وليزر مادون قرمز اصولاً اثرات يکساني دارند. کاپوستينا ( Kapustina ) در سال 1977 سه گروه اصلي بيماران را بر اساس پاسخ به LBI مشخص نمود . گروه اول بيماراني هستند که غشاي گلبول قرمزشان داراي تغييرات فوري ( طي 15 دقيقه ) در زير ليزر مي باشند . گروه دوم بيماراني هستند که کمي ديرتر پاسخ مي دهند و گروه سوم آن هايي هستند که اصلاً پاسخي به ليزر نمي دهند. مطالعات باليني ( in vivo ) ثابت نموده است که گروه اول نتايج درماني بهتر و سريعتري دارند. بيماران گروه دوم دفعات LBI بيشتري براي رسيدن به نتايج درماني لازم دارند . براي گروه سوم هيچ اثر درماني با LBI ديده نمي شود. چندين مطالعه مشخص نموده اند که تابش ليزر در سلولها و ارگانيسم هاي آسيب ديده موثر مي باشد. در حالي که به يک سلول يا ارگانيسم سالم و طبيعي اشعه ليزر تابانيده شود فقط تغييرات بسيار جزئي در آن ديده ميشود.
تاباندن ليزر کم توان به ارگانيسم داراي چندين اثر باليني مي باشد که شامل موارد زير است : ضد التهاب ، تحريک ايمني ، نوروتروفيک ، ضد درد ، حساسيت زدايي ، ميکروب کشي ، ضد ادم ، طبيعي کردن رئولوژي و هموديناميک خون .بنا براين کاربرد LLLT بسيار وسيع بوده و تمام شاخه هاي پزشکي را در بر مي گيرد .

نوشته قبلی
نوشته بعدی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.